Beyaz Elbiseli Doğubayazıt - Heval Çamlıbel
Ana-babamın çocukluğunu, oynadığı sokakları merak ettik. Oğlum Bejan ve ben. Koşturdukları toprakları. Topaç çevirdikleri, saklambaç, aşık oynadıkları, huysuzlandıkları, büyüdükleri bahçeleri, ayak bileklerini burktukları yolları. 60- 70 yıl öncesini..
Dediler ki ''Değişir hayat." Ve yollar, sokaklar, ağaçlar, gözler değişir. ''Doğubayazıt değişti. Elbise değiştirdi.."
Doğubayazıt şimdi beyaz elbiseli. Gördüm elbisesini, ipekli bir kumaştan. Üzeri biraz tozlu. Ama silkeleyince geçecek cinsten. Tozu, yorgunluğundan biraz,soluklanmak için yere oturmuş. Biraz cesurluğundan,kendini arıyor, durmak istemiyor yerinde. Biraz endişesinden tozu, kimsede olmayan takıları var,ışıldayan dağları, ağaçları, sarayları var, görülsün istiyor. Doğubayazıt'ın tozu biraz da kavgacılığından. Sezilmedi mi duyguları, hırçınlaşıyor. Memleketimiz, tozunu silkeleyecek zamanı kolluyor..
Güneş, annemin gördüğü güneş ama! Burada güneşi daha çok seviyorum. Şaşırtıcı,büyüleyici,sürprizli bir ışık buradaki. Umulmadık zamanlarda karşımıza çıkıyor. Dağlarla iyi dostluk kurmuş, sırlarını paylaşıyor. İnce uzun bir yol kurup, bazen yüzümüze geliyor. Güneş renk doğuruyor, sayısız tonda renk yaşıyor Doğubayazıt'ta..
Şimdi ben nenemin dedemin topraklarında ülkeme bakıyorum. Nenemin merhametini, dedemin şapkasını, yeleğini, yürüyüşünü dinliyorum. Dünyanın ne büyük,ne ışıltılı, ne büyüleyici, ne kederli, ne umutlu bir yer olduğunu düşünüyorum. Ve bizim ne zengin gözlerle dünyaya baktığımızı..
Doğubayazıt beyaz elbiseli, bir peynir şekeridir. Çok tatlı ve kırılgan.
